Groepsgesprek Dappere Dames en Buurtvaders

Dit is niet prettig in de buurt

Beeldvorming en onbegrip

Maar er zijn niet alleen positieve gevoelens over de buurt.  Er zijn ook zorgen en frustraties. Een deelnemer schreef de steekwoorden:

''ontinue alert zijn, verdedigen, uitleggen, kan elk moment uit de hand lopen".

Wat de deelnemer bedoelt, is niet meteen duidelijk. Het wekt nieuwsgierigheid. In het gesprek legt de deelnemer het uit.

Op en rond het Sumatraplein is regelmatig spanning rondom "hangjongeren". Een aantal deelnemers trekt zich dit aan, en vindt dat het soms te negatief wordt gemaakt. "Het hangt ook samen met vooroordelen en beeldvorming over de jongeren". Ze hebben het idee dat sommige bewoners in de buurt moeite hebben met de hangjongeren, maar zelf geen moeite doen om deze jongeren of andere buurtbewoners te leren kennen.

Een van de Dappere Dames heeft onlangs een uitnodiging gestuurd aan bewoners, om mensen uit verschillende bubbels in de buurt samen te brengen. Ze vertelt:

"De mensen die klagen over het plein of over de hangjongeren die kwamen niet. Zij komen alleen als om het onderwerp "groen in de buurt" gaat. Als het onderwerp past bij hun eigen bubbel".

Er is een gedeeld gevoel dat mensen meer met andere bewoners, uit verschillende "bubbels" in contact zouden willen komen. Ondanks de positieve binding met elkaar, zien zij ook dat er toch gescheiden leefwerelden zijn. Dit heeft invloed op dingen die niet goed gaan. Het versterkt de spanningen. Volgens de Dappere Dame die een bijeenkomst heeft geprobeerd te organiseren zou het helpen als iedereen meer uit de eigen bubbel stapt.

Vuile straten en ratten op het balkon

Een ander gedeeld onderwerp van frustratie, - het meest genoemd bij de steekwoorden "onprettig", is afval op straat.

"In Amstelveen is het wel schoon, dat begrijp ik dan niet, waarom lukt het daar wel?"

Een andere deelnemer reageert: "In Amstelveen mag je grofvuil niet op straat zetten".

Het vuil op straat leidt tot ratten en muizen. Een deelneemster durft haar balkon niet meer open te zetten uit angst voor ratten en muizen.

"Het komt natuurlijk ook door het statiegeld, maar zelfs daarvoor ging het al mis".

Zichtbare armoede

Een andere gedeelde zorg is het toenemend aantal zwervers en bedelaars in de buurt. "Er slapen regelmatig twee mensen bij de Lidl in de buurt op straat".

Een deelneemster vult aan: "Dat zijn er zeker drie. Ook hier op het plein".

Op de vraag wat ze als oplossingen zien, wordt aangegeven: "meer handhaving, er wordt niet genoeg gehandhaafd". Een deelnemer vult aan:

"En vroeger was er meer steun, bijvoorbeeld met de Makkie. Er is nog wel de voedselbank maar daar heb je minder autonomie, omdat je niet kunt kiezen".

Staat van de woningen

Een deelneemster begint over de slechte staat van haar woning en haar frustratie daarover. Meer bewoners hebben deze frustraties. Een deelneemster heeft al jaren een kapotte voordeur. Ze heeft jarenlang meldingen gedaan en is inmiddels boos en gefrustreerd. 

Een andere bewoner vult aan:

"Maar als je boosheid of frustratie laat zien, vinden ze je agressief. Dan kom je op een “zwarte lijst” als een soort ‘lastpak’. Dat je dan al 50 telefoontjes verder bent maakt hen niet uit. Schimmel, vocht, tocht, -je moet vechten om iets voor elkaar te krijgen. Soms denk ik, in wat voor circus ben ik nu weer beland?"

Een andere bewoner reageert: "Er zijn niet genoeg vakmensen".

Waarop een andere bewoner inspringt: "Er zijn wel genoeg vakmensen maar het is slecht georganiseerd. En bij de een komen ze wel, bij de ander niet. Als je wit bent komen ze wel, bij mensen van kleur niet".

Ook hebben ze het idee dat het onderhoud nu bureaucratischer georganiseerd wordt. "Het wordt tegenwoordig uitbesteed door de woningbouwvereniging. De mensen die komen zijn niet toegewijd, het is uurtje factuurtje".

Een bewoner vult aan: "dat klopt, vroeger kwamen ze langs en maakten ze ook even iets anders dat stuk was. Dat is nu allemaal gescheiden, moet allemaal apart geregeld worden".

De deelnemer die begon over de uitbesteding vervolgt: "kostenbesparing is waarschijnlijk de reden, maar uiteindelijk zijn ze waarschijnlijk duurder uit met wat zich allemaal ophoopt".

De deelneemster vervolgt ook: "prima als ze kosten willen besparen maar dan wil ik ook korting op mijn huur als iets niet wordt gemaakt".

Bij het bespreken van de ervaringen rondom wonen lopen de emoties op. Er is veel frustratie over. Niet alleen over de gebreken zelf maar ook over de manier waarop bewoners zich behandeld voelen door de woningbouwvereniging. Het beeld wordt gedeeld dat sprake is van ongelijke behandeling op basis van huidskleur en afkomst. 

Contact met de politie

Op de vraag hoe het gesprek tot nu toe wordt ervaren en of er nog iets mist reageert een van de Dappere Dames: "Het mag van mij wel wat heftiger. Wat meer op tafel". We vragen haar of ze dit wil toelichten.

Als voorbeeld geeft de Dappere Dame het contact met de politie. De politie wordt door sommige bewoners ervaren als "wit en rechts".

"Mensen van kleur worden anders behandeld dan witte mensen. Als een wit persoon een klacht indient, wordt diegene geholpen. Als iemand van kleur een klacht indient, wordt er niks of minder mee gedaan. Het is een gemengde buurt en toch is de politie in deze buurt niet gemengd. Dat klopt niet. Het zou een afspiegeling moeten zijn van de buurt".

Ook bestaat het idee dat "niet witte collega’s worden weggepest", en dat er met sommige bewoners rond het Sumatraplantsoen geen contact wordt gemaakt door de politie op straat. "Er is één wijkagent, die wel meer betrokken is. Maar de politie zou veel diverser moeten zijn".